İnsan gerçek benliğini ancak aşırı durumlarda fark eder derler. Yıllardır ebeveynler, okul, arkadaşlar ve diğer bağlanma figürlerinin şartlandırmasıyla dışarıdan edinilen değerlerle hareket etmeyi imkansız kılan durumlarda. Bu kriz, keskin bir meyve bıçağı gibidir. Kabuğu soyup içeride ki çekirdeği ortaya çıkarır; ahlaktan önce kendini korumanın baskın olduğu henüz şekil almamış, içgüdüleriyle haraket eden bir biçimi.
Var olduğumu hissettiğim yerde değilim; kendimi ararken, beni arayanın kim olduğunu bilemiyorum. Her şeyden sıkılarak gevşiyorum. Ruhumdan kovulmuşum sanki...