İnsan en çok kendi içindeki sesleri işitir.
Esasında her insanda "destekleyici bir iç ses" de vardır. Bu sesi bulmak ve solmuşsa onu canlandırmak ,durmuşsa harekete geçirmek gerekir. Destekleyici iç sesi açığa çıkarmak büyük bir kazanımdır. O ses susmuşsa ya da kısıklığı sebebiyle işitilmiyorsa insan, artık yaşadığı her hadisenin en olumsuz yanına odaklanmaya başlar. Bu da mutsuzluğun başlangıcı olur.
Eline bir oyuncak verdiğin küçük bir çocuğun saf sevincinin ,senin ruhunu da hızla kapladığını, seni de hızla iyileştirdiğini fark etmedin mi ? Bütün insanlar bir parça çocuktur.