#okudumbitti #MıchleleCohenCorasantı #BademAğacı #384 sayfa Selam canlar. Acının, gözyaşının, mücadelenin, çaresizliğin, yokluk ve yoksulluğun, cesaret ve azmin devasa anlatımı diyebileceğim bir eser okudum. Savaş koşullarının anlatıldığı tüm kitaplarda sanırım rastladığımız acı gerçekler bunlar.. Savaşanın kim olduğunun hangi ülke olduğunun hiç önemi yok.. Olan herzaman masum ve yolsul halka oluyor değil mi?? Neyse ben kitabı anlatmayacağım. Alıntılar anlatsın. "Senin de oğlun olunca birisini kendinden daha çok sevmenin ne demek olduğunu anlayacaksın" keşke şu satırda seninde oğlun yerine evladın deseydi "İyi şeyler seçim yapmayı zorlaştırır, kötü şeyler seçenek bırakmaz" "Onu eve götüremezdim. Onu burada bırakamazdım. Hiç bir iyi seçeneğim yoktu" "Deha doğoştandır, öğretilmez" "Pek çok büyük adam başarılarını diğer adamların sahip olduğu üstünlüklerden yoksun oldukları gerçeğine dayandırır" "Başarı hiç düşmemek değil, her düşüşünde kalkabilmektir" "Geri dönüp yeni bir başlangıç yapamazsın ama şimdi başlayıp yeni bir son yaratabilirsin" "Lüks araçlar kafilesi ön kapıdanın önünde duruyor, dahiler iniyordu. Sanki görünüşlerine göre değerlendirileceklermiş gibi giyinmişlerdi" "Meraklı gözleri yarışmacıdan yarışmacıya gidiyordu. Sanki zeka seyirci koltupundan belirlenebilecek bir şeymiş gibi" " " Annemin onu ısırıcı rüzgardan koruyacak bir kışlık kazağı bile yokken yeni bir pantolon almaya nasıl bir gerekçe bulabilirdim"" bazen yaptığınızı sandığınız espiri karşınındakinin ruhunda öyle yaralar açar ki siz bunun asla farkında olmazsınız.. İçim çokk acıdı çokk " Sadece başarısız olmaya cesaret edenlerin büyük bir şey başarabileceğini biliyordum" "Bilim aşkının halkıma yönelik nefretinden daha büyük olması için dua ettim" "