Şefkat artık burada bitmeliydi, toprak onu almalıydı ve saklamalıydı. Ne güzel istirahattı bu! Duyacağı tek ses ot saplarını ezen kuşların hafif ayakları olacaktı. Başının üstünde kimse yürümeyecek, rahatsız edilmeden evinde kalacaktı. Bu günlük güneşlik bir ölüm, kırların dinginliginde sonsuz bir uykuyu.