"Maddie ,sen iyi misin?"
"Ashley..." diye bağırdım."Harikayım sen nasılsın?"Gidip ona sarıldım ve gülmeye devam ettim.Kusursuz olması için inşa etmeye çalıştığım hayatım teker teker duvarlarından kurtuluyordu.Kendi üzerimde yarattığım baskı bir balon gibi sönüyordu.Kendimi yeniden keşfediyordum ve bu defa kimsenin etkisi olmadan.
"Grup yok Ashley," dedim kaşlarımı kaldırarak son kez."İnsanları umursamak yok.Gerçek ezik kimlere denir biliyor musun?"Arabayı durdurduğunda gözlerim otoparktaki kalabalığa takıldı.
"İnsanların düşüncelerine göre hareket edenlere."
"Ama bu doğru bebeğim.Her zaman yardımsever ve iyi kalpli olsun.Seninle gurur duyuyoruz.İnsanlarla paylaşmak çok güzel bir huy Maddie ama..." Geri çekilip iyice anlayabilmem için gözlerimin içine baktı."Elindekinin yarısını onlara ver,hepsini değil ve daha fazlasını veremediğin için kendini suçlama."