Uzun zaman önce bir cümle okumuştum Sartre'den. O zamanlar nedir, neyin nesidir anlamamıştım. Ama şimdi çok net bildim. Amentü şiirinde de böyle başlıyor İsmet Özel sonunda da biliyor... Ne demiş Sartre "Kediye kedi diyelim; sözcükler hastaysa onları iyileştirelim." Sözcüğün hastalığı olur mu? Piç kitabını okuyunca hasta bir sözcükle tanışıyorsunuz... Piç nedir? Herkes bilir bunu. Argoda yerleşmiştir, halk ağzında mecaz ve bir sürü cızırtı. Ama Günday bir özgünlük yakalama çabası ile hastalığa tutuluyor ve hastalık tüm kitabı sardığı gibi de sonunda ölümü getiriyor. Ölü bir kitap. Ölü kahramanlar. Rezalete denk geldiği için giden zamanına yakınan okuyucular... Ha bir tek bize kaldık geriye işte. Biraz yaralı biraz üzüntülü. De mi şu kısacık ömrümde üst üste aynı faciayı taşıyan kötü kitapları okumak bir tek benim bahtsızlığımdır herhalde. Edebi değil Edebiyat için hiç değil.
Bir aralar ortalıkta yeni yeni gruplar türemişti. Buranın yaş ortalamasının büyük olduğuna inanarak çoğumuzun bildiğini düşünüyorum.. Neydi onlar: "Hepimiz Geyiz diyenler vardı bir ara sonra Lezbiyenler türedi taksim meydanında pankartlar açıldı hepimizi Lgbt yiz sloganları atıldı. Sonra hepimiz Hrantız hepimizi ermeniyiz diyenler oldu ve daha daha neler derken en sonunda ise malum zatın 'götünün kılıyız' diyen göt kılları türedi. En sonunda dedim kendi kendime acaba hepimiz Piçiz diyen bir grup mal türer mi? Yok ya dedim olmaz bu millet mal olabilir ama Piçiz diye de düşmez ortalığa ama yukarıda olanları görünce ümidim kalmıyor.
Şimdi gelelim bir Piç kitabı yazmaya. Formülü veriyorum
4 tane kereste bol bol bira bol bol sigara ve bol bol sex. Al sana bir Hakan Günday kitabı ya da Powerpoff Girs demeliydim. Hayır. Bu piçler kötü olan her şeyden oluşmuşlar... Ahlaksızlıkları diz boyu olduğu gibi
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Klasik Jojo Moyes kitaplarından biriydi fakat benim okuduklarımın içinde en beğendiğim olabilir. Tamamen duygulara oynayan bir kitap. Acıma, çaresizlik, her duygudan biraz var. Kitabın önsöz bölümündeki yorumlarda "okuyanı alt üst etmiyorsa yardıma ihtiyacı vardır." Denmiş. Doğru sayılır benim etkisinden çıkmam aylarımı aldı. Kitabı bitirdikten sonra oturdum hüngür hüngür ağladım. Çok duygusalsanız tavsiye etmiyorum fakat duygusal bir kitap arıyorsanız kesinlikle tavsiye ediyorum
Öncelikle okuduğum en boş kitaplardan biriydi. Ben gençlik kitapları okumayı klasikler kadar severim fakat okuduklarımın arasında en beğenmediğim olabilir. Çok basit bir konusu var. Kitabın yarısından fazlası Umut adlı karakterimizin iç sesi ile olan çatışmalarından ve bolca argo kelimelerden ibaret ve bu beni ciddi anlamda çok rahatsız etti
