Uzun zaman önce bir cümle okumuştum Sartre'den. O zamanlar nedir, neyin nesidir anlamamıştım. Ama şimdi çok net bildim. Amentü şiirinde de böyle başlıyor İsmet Özel sonunda da biliyor... Ne
Klasik Jojo Moyes kitaplarından biriydi fakat benim okuduklarımın içinde en beğendiğim olabilir. Tamamen duygulara oynayan bir kitap. Acıma, çaresizlik, her duygudan biraz var. Kitabın önsöz bölümündeki yorumlarda "okuyanı alt üst etmiyorsa yardıma ihtiyacı vardır." Denmiş. Doğru sayılır benim etkisinden çıkmam aylarımı aldı. Kitabı bitirdikten sonra oturdum hüngür hüngür ağladım. Çok duygusalsanız tavsiye etmiyorum fakat duygusal bir kitap arıyorsanız kesinlikle tavsiye ediyorum
Öncelikle okuduğum en boş kitaplardan biriydi. Ben gençlik kitapları okumayı klasikler kadar severim fakat okuduklarımın arasında en beğenmediğim olabilir. Çok basit bir konusu var. Kitabın yarısından fazlası Umut adlı karakterimizin iç sesi ile olan çatışmalarından ve bolca argo kelimelerden ibaret ve bu beni ciddi anlamda çok rahatsız etti
