Sonuçta insan, çok uzaklarda kaldıklarını gördükten sonra, kendisini mutsuz eden anları da arayabiliyor bazen. Uzaklık yakınlaştırıyor, geride kalanlara başka gözlerle bakmayı sağlayabiliyor, içimizi çok kanatmış acılarla barışmamızı bile kolaylaştırabiliyor.
Bizi hayata daha çok bağlayan isyanlarımızı… Bu isyanlara ihtiyacımız vardı çünkü. Yaşadıklarımızı daha çok sevebilmek için… Yaralarımızı taşıyabilmek, sarmayı umut edebilmek için… Ne kadar terk edilmiş olduğumuzu unutabilmek için… Biz de o yaralı çocuklardandık çünkü…
Anlatmak aynı zamanda sıradanlaştırmak demektir çünkü. Sıradanlaştırmak, acıları, ölümleri, utançları daha kolay taşınabilir kılmak… Gerçek yıkımlar kolay kolay dile getirilemez, dillendirilemez ki…