Sibel Karagöz
@Syblll
KAÇ KERE ÖLÜNÜR Kİ
kelamlar biter
günler biter
ömür biter
de
ölüm akla gelmez
kimse burnunun ucunda
açan
kara gülden ölümü
koklamaz
koluna girmiş de
selası okunmaz
açık seçik
başlı başına
ölümdür de
meftası
tabutu
toprağı
yoktur
yüreğin penceresini
açıpta
kimse
ruhuna bakmaz
sanırlar ki
her ölüm bedenli
oysa
bedensizdi
ölümlerim
ruh gibi
Reklam
CELLADIN CELLADI
birisi
sorgusuz
sualsiz
bir yanlışa
kurban eder
seni
sonra ki
gelen
tüm doğruları
sorgusuz
sualsiz
sehpasız
katledersin
acımadan
biri
senin
celladındır
sende
başkasının
hayat ne
acımasız
önce
güveniyorsun
sonra
güvendiklerine
güvenmemeyi
öğreniyorsun
celladının
MAHPUS ÜRKEK ADIMLARIM
bugün
bana ilk defa
güneşin turuncu şalını
giydirdiler
o turuncu şalın üzerinde
mahpus
titreyen
ürkek
adımlarım
yürüdü
ıslanmış tütünün
boynu bükük dumanları
yol aldı
varamadığım diyarlara
öpemediğim gamzelere
siyah oklardan devşirme
kirpiklere mil oldumda
zülüflere güneşin elini verip
turunç rüzgarlarla
tarak olamadım
bir duman yürüdü
bir ben
feleğin çarkı da yürüdü
dört teker üzerinde
ne mahpus
ne viran
herşey
herkes
ÜVEYİK YÜREK
kayıktaydı ömrüm
dalga dalga
yıkıldım
yakamozların şavkıydı
kursağımdan geçen
nesnel batışlarım
çırpına çırpına
suya kesilmişti
soluklarım
insan bir liman
arıyor
sırtıma dağ
ayağıma vatan
dilime baba
ben o limana
çıkamadım
bakışları üvey
toprağı yaban
dili yabancı
limansız kaldım
öznesi
küreksiz kaldı
bu üveyik yürek
Sibel Karagöz
YAŞAMIN AYAKLARI
insanlar ,
hepsi
yağan yağmurun altında
yanan sigaralar gibi
atılmış ulu orta
biraz ıslak
biraz yanmış
dumanı üstünde
sus pus olmuş
için için
yanıyor
koşup giden
ayaklar
dönüp duran
tekerler
altında
yarım yarım
savrulup
gidiyor
yağmurlar diniyor
yeni sigaralar
atılıyor
bazen yarım
bazen izmarit
ya beklenen
tren gelmiş
ya beklenen
gelmemiş
Reklam