Sibel Karagöz

BİR VAR’mış BİR YOK’muşşş az az yaşıyorsun içimde kahvaltım gibisin az simit az peynir çokça demli çay Ve bir var’mışlar unutuyorum yavaş yavaş seni azalttım tütünü çoğalttım bugün güne yokluğun diyeti ile başladım azımı yok edeceğim suyu çoğalttım sular seller gibi akıp gideceksin bir var’mışlar var gibiler dost gibiler can gibiler bir yok’muşlar yok gibi hiç gibi can’sız gibi bazen hayatı sevdirenler olur suya bal çalar şerbet olur bazen hayattan nefret ettirenler olur bala su değdirseler zehir olur çıkarttım kahvaltıyı hayatımdan petegimde bal olsan
Şiir
Etimoloji Defteri
Mücellit Nedir ?
GECENİN KOYUSUNDA RENGİMİN SİYAHINDA siyahtı tüm renklerim biraz koyu biraz açık biraz gri siyahımın renkleri solgundu uykusuz gecelerim gibi ümitsizdi kırgın düşlerim gibi yarımdı yüreğim gibi siyah bir başkaldırıydı siyah bir intikamdı siyah bir yoksunluktu ve yoksulluğum bazen zengin harflerini sıralardı ses verdiği cümle içimi acıtır “ Seni üzenlere hayatında bir sillesi dokunur” —- yaşlar dolar inceden inceye ... bir cümle daha dökülür yoksulluğumun zengin harflerinden... “silleler senin ,benim , onun intikamını alır; biri ötekine ,öteki berikine... kimse bilmez kimin intikamını alacağını... bir kısır döngü takdiri ilahi her ne diyorsan... can yakanın canı yanmadan göçemez uçamaz... kimsenin ahı kimsenin sırtında gitmiyor... ahında bir ahı var kulaklarıyla ahhh çekişi duymadan yakandan düşmez...” —- yoksulluğum zengin harflerini sıralamıştı benim dilim durur mu... kıyamaz ki
Şiir
İŞTE BU BİZİM HİKAYEMİZ işte bu bizim hikayemiz nerede başlamıştı nerede bitmişti hiç bilemediğim başlarken çoçuk gülüşlerini bırakmıştın dizlerime tohum gülüşler elbisemde yürüdüler , gıdıkladılar dudaktan düşen öfkemi aldılar benden tutuk gülümsemem çizgilerini aştı kahkahaları serdi hoyratça gün koştu gülücük taştı gün düş’tü ağlamak düştü gün gel’di ses sustu sustum sustun biz nerede başladık neye güldük neden ağladık niçin sustuk söylenmemiş sözlerim var aklıma paldır küldür düşüşlerin var tutup bırakamadığım
Şiir
BAZENLER bitmek bilmeyen bazenler doğru kelimelerim görünmezlik hırkasını giyer saklanır arar arar bulamam bazen silinir hafızamdan sanki hayatın bir silgisi var ve hatırlamak istedikçe belleğim benimle oyun oynuyor oynadıkça silip duruyor bazen anlatamam anlatamadıkça sesimin harfleri içten içe kemirir durur susarım içime içime susarım sonra göğe bakarım kaybedişlerime inat göğe bakarım mavinin kucağına ellerim ayaklarım yüreğim söz dinlemez sesi harfleri söker alır içimden tutar beni anlatamadığım bazenlerden yüreğinin koynuna koyar...
Şiir
GÖZ KONUŞSA ÇIRPINIRDI KIRIK KANATLARIM Gülüşünüz hiç bitmesin Gökte yıldız Sizde gülüş Bitmesin Bitmesin Demiş Ti Her gülüş bir mezar taşı bir ağıt Oysa Derinden içten bakın Bayım Göreceksiniz Ölen düşleri orada yatıyorlar Çizgili bir harita metot defteri Her biri bir kahkaha da gizlenmiş Duyduğunuz kahkaha değil Topraksız kürek sesleri Bazen sözcüğü yok sayarak Gözce konuşmak ister insan Bir yürekte saklanmak Sesi kısık bir tonla En sevdiğin ıra dolanmak Dil kıvrılır bükülür Sözcükler havada uçuşur Bir bakış tüm alfabeyi Dizlerinize indirir Kirpikler konuşur Bildiğin tüm diller yerle yeksan Gözce Okulu yok
Şiir