Quo Vadis Domine?
Hayatımda okuduğum en iyi kitaplar arasında biricik sayacağım kitap tam da bu. Uzun zamandır bir kitabın gerçek anlamda içine girip bu kadar duyguyu hissetmemiştim. Kitap beni adeta bulunduğum şu andan aldı ve binlerce yılın öncesine Antik Roma’ya, dünyanın o zamanki merkez ve kalbine götürdü. Kitharaları dinledim, stoacıların görüşlerini tartışmalarını dinledim, Nero’nun zalimliklerini gördüm, Vinicius’un ruhunu değiştiren aşkını ve tüm dünyalara bile değişmeyeceği ilahi Callina’sını, Lygia’sını tanıdım. Biz dünya insanlarına verilmiş bir lütuf olarak görüyorum bu kitabı. Kitap büyük oranda Hristiyanlığı övüyor ve Roma’da yayılışını da konu alıyor, fakat bu önemli olay çerçevesinde yaşanan trajediler ve gördüğümüz hayat, şiir ve güzellik… tam da bunun için okudum bu kitabı. Antik Roma’nın yaşamı ile kendi yaşamım arasındaki uçurumu daha net gördüm. Aşkın ve sevginin dünyaları sarsan gücüne tanık oldum. Halbuki buna inanmıyordum. Bir insanın bir insana bu denli aşık olabilmesi mümkün mü? Ruhunu ve inancını değiştirecek kadar, kendini ona adayacak kadar, kibrini bırakacak merhameti ve sevgiyi ele alacak kadar? Kim ne derse desin ben günümüzde bu aşkın veya sevginin mümkün olabileceğine inanamıyorum. Fakat inanmak istiyorum. Hayatı tatlı ve çekilir kılan güven ve huzur aşılayan sevgiyi görmek istiyorum. Göreyim ki inanabileyim. Petronius demişti ki:” Gerçek, öyle yüksek bir yerde duruyor ki tanrıların kendileri bile onu Olimpos’un zirvesinden göremez. “
Belkide gerçektir tüm bu, fakat insan bu görmediği şeye inanmaz.
Petronius kitaptaki en sağlam karakter. Zarafet hakemi diyorlar ona. Onun sözü ve duruşu saygı uyandırıyor, zekası hayran bıraktırıyor. Sözlerle arası iyi olan bir yazar. Zevke düşkün, aşka da öyle. Sevgili Eunice’e aşık oluyor o ve bir kadın gibi seviyor
Sadece Modern Yaratıcı
Bu kitabı okuyalı çok uzun zaman oldu fakat daha dün onun hakkında bir podcast dinledim ve modern hayata da hitap eden fikirleri ve çağının ötesinde derin bir ana fikri olduğunu düşündüm. Sadece bu kitap hakkında değil, aynı zamanda genel bir insanın iç dünyasının karmaşıklığı ve anlaşılmazlığı üzerine düşündüm. Kısa bir deneme de yazdım bu konuda. Tabii ki şu anda okuduğum ‘Quo Vadis?’ İsimli kitap da bu düşüncelerimi etkileyen ve şekillendiren bir unsur oldu. Bana göre insanın iç dünyasını okumak ve üzerine düşünmek, bu tabii ki genel bir yargı her yazarın ve kitabın farklı insanları ve iç dünyaları var fakat bazı yazarlar bu iç çelişkileri ve çatışmaları, insanı insan ya da başka bir varlık haline getiren düşünceleri çok harika bir dille kaleme alıyor, demem o ki benim fikrimce bir insanı okumak onu yazmaktan daha ilgi çekici ve anlaşılabilir empati kurulabilir hatta kendimizden parçalar bulabiliriz onda.
Ben kendim için yazılar yazmayı ve bir günlük tutmayı seviyorum ve şunu fark ettim, çok sayıda hikaye kısımları veya tamamlanmamış hikaye yazdım. Bunların hepsi de sıradan hayatları olmayan insanlar hakkındaydı. Fakat geçen gün aklıma kendi yaşadığım bir deneyim ve bunu sembolik bir anlamda sıradan bir hayatla bağdaştırabileceğimi ve burdan yola çıkarak sıradan olan hayatları da aydınlatabileceğim bir deneyimi kaleme almak istedim. Bunu henüz yapmadım çünkü hala şu kanıdayım, sıradan bir hayatı kaleme almak başladım mı duramayacağım bir iç dünya silsilesi. Çünkü eğer sıradan bir hayatı kaleme alırsam bu hayat hiç şüphesiz benim hayatıma benzeyecek çünkü nihayetinde kendimden daha iyi ve daha yanlış tanıdığım hiç kimse yok.
Frankenstein ya da Modern Prometheus konusundaki düşüncelerime gelirse, kitaba sevgim çok farklı ve ayrı. Mary Shelley gerçekten çok sevdiğim ve
Frankenstein ya da Modern PrometheusMary Shelley · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202021,8bin okunma