"Sen, cehennemin üzerine kurulduğu arsanın hissedarı olacak kadar kötüsün. Şeytan bu yüzden göz yumuyor yaptıklarına ve seni hayatta tutmaya çalışıyor. Ölüp de yerine göz koymaman için."
Ben küçükken ileride hep bir ağaca dönüşeceğimi hayal ederdim. Onların da biz insanlar gibi duyguları olduğunu, ve bu duyguların mevsimlere gore değiştiğini düşünürdüm. Sonbahar ile beraber gelen hüzün ve acı. Daha o zamanlar sarı rengi ölüme benzetmem; beni yavaşça depresif bir ruh haline sokmaya yetmedi mi? Tabi aradan yıllar geçti. Şimdilerde ise, o ağaçta kendini asan bir adam görüyorum. Bazen rüyamda. Bazen de gözlerimde.