Ruavena
@Taediumvitaer
Gözlerinde, gördüğü rüyanın hayali,
keşkelerimizin hayal kırıklığı vardı.
Öğrenci
Uçurum Kenarı
29 Ocak
31 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
Adım Uygar ama adıma nazaran hiç de uygar biri değilim aslında.
Hiçbir zaman olmadım. Hiçbir zaman hafif izler bırakmadı hayat benim tablomda; hep kirliydim, hep kaba saba ve derbeder.
Onun ismini duyunca derin bir nefesle doldurdum ciğerlerimi. Yabancı, ilkel bir his tıpkı ölümcül bir zehir gibi dolaşıyordu damarlarımda yine şimdi. Bir teslim oluştu bu, sistemimde çıkan başkaldırışı kaybedişim ve Meira fikrine yenilişim, kabullenişimdi.
Artık attığım her adımda ondan bir parça taşıyormuşçasına bir aidiyet hissettim içimde; kaburga kemiklerimin altında, beyin kıvrımlarımın arasında, üstesinden gelemediğim bir istila gibi, iliklerime kadar derinden dikildim sanki bu hisse.
Meira kim mi?
Bir bilebilsem kim bu Meira... Uygar'ı bana geri ver diyeceğim ona.
"Bana neden Lilith deyip duruyorsun?" dedim, karşısındaki koltuğa otururken. Aramızda camdan alçak bir sehpa vardı. "Sırf şeytan tanrıça diye mi? Bana sallamak için hiçbir fırsatı
"Sil o timsah gözyaşlarını Lilith," diye fısıldadı usulca, "sana güvenmeyi bırakalı asırlar oluyor."
Afallamıştım onun karşımdaki duruşu, yakınlığı ve sözleri karşısında. "Ne?"
Bakışları aşağılara doğru indi hiç acele etmeden. "Lilith'in gözyaşları..." diye mırıldandı dalgın dalgın..
"Uygar-"
Baş parmağıyla yanağıma doğru yol alan damlayı sildi. "Sahte çünkü gözyaşların," dedi kaşlarını çatarak..
Kızgın mıydı yoksa içten içe kırgın mı bilmiyordum, bana bakmak, bana maruz kalmak onu ne şekillerde etkiliyordu anlamıyordum ama
o benimleyken benim onunla olduğumdan fazlasını yaşıyordu. Koca bir geçmiş vardı onun karşısında, acısıyla tatlısıyla yaşanmışlıklar silsilesi... Bu yüzden frekanslarımız hiçbir zaman tutmuyordu birbiriyle. O hep daima çok geride ve ben daima çok şimdilerdeydim, şu andaydım, 'ne oluyor'daydım.
Şimdi de anlamadım onu. Sadece kızdım, hırçın, küskün bir tavırla, "Mert bana saldırdı," dedim yeniden hiç usanmadan, "bana inanmayacak mısın?"
Bu onu neredeyse eğlendirdi diyebilirdim, burnundan soluduğu nefesin ardından diğer elini kaldırdı ve çenemi kavradı. "Ben sende doğup büyüdüm ve öldüm Meira," dedi durgun dalgalar gibi kulağıma uysal çalınan sesi. "Seni senden iyi tanıyorum. Her duygunu, her düşünceni, bir sonraki hareketine kadar," işaret parmağı şakağıma kadar çıktı ve hafifçe bastırdı, "daha hiçbiri buraya düşmeden biliyorum."