Hər gecənin sabahı var, düzdü...
Amma bəzən elə gecələr var ki, sanki sabah heç gəlməyəcəkmiş kimi uzanır.
Göz yaşları yastığa hopur, sükut qışqırır içində.
Ağrılar sakit deyil, səssizcə qəlbinin dərinliyini dırmaqlayır.
Bir "gecə" deyirik adına, amma içində qırılmış ümidlər, yarımçıq dualar, gizli qışqırıqlar gizlənir.
Və sən susursan… çünki danışsan, ya heç kim anlamayacaq, ya da sənin qədər hiss etməyəcək.
Bəlkə sabah doğacaq… amma bu gecə, bir ömrə bərabər olacaq...
"Zatən kim demişdi ki dostluğun illərin təcrübəsindən asılı olduğunu? Bəzən əbədi dost olmaq üçün ortaq acıları, kədərləri yaşamaq kifayət edir. İstər bunu birlikdə, istər bir-birindən ayrı zamanda və ayrı yerdə yaşa, fərq etmir..."