Sardunyalar daha arsızdı, sanki sıcağa inat pembe pembe, kırmızı kırmızı, mor mor açmışlardı. Onları da bir güzel suladım, kurumuş yapraklarını tek tek topladım. Genzi yakan o enfes koku kapladı ortalığı.
Kızın gözleri yaşlarla doldu. “Neden böyle bir şey yaptın?” “Sen olmazsan dünyalarımız yok olacak.”
“Ama ben tek başıma kimseye yardım edemem.” Gözyaşları ellerine damlıyordu, titreyen sesine hâkim olmak için yavaşça soluklandı. Ve dinlendi sonrasinda ellerinden bir melek gibi kaydi gitti cennet ondaydi
“Hayır, başarısız olmadın,” dedi hıçkırarak. “Her şey yoluna girecek, iyileşeceksin.” Ona uzanıp başını göğsüne yasladı. “Bunu tek başıma nasıl yapacağımı bilmiyorum. Beni bırakma.” Hıçkırdı.
“Sen güçlüsün. Savaşmalısın.”