Komşunuzun etrafına üşüşüyorsunuz ve güzel de
sözcükleriniz var buna. Oysa ben diyorum ki size: sizin
komşu sevginiz kendinize duyduğunuz kötü sevgidir.
Kendi kendinizden komşunuza kaçıyorsunuz ve bundan bir
erdem yaratmak istiyorsunuz: ama ben görüyorum,
“kendinizden vazgeçmenizin” içyüzünü.
Sen daha eskidir Ben’den; Sen kutsanmıştır, ama Ben öyle
değildir henüz: bu yüzden can atar insan komşusuna.
Komşu sevgisini mi öğütlüyorum size? Komşudan kaçmayı
ve en uzaktakini – sevmeyi öğretiyorum size.
Reklam
“Bu ağacı ellerimle sallamak isteseydim, gücüm yetmezdi
buna.
Oysa gözümüzle göremediğimiz rüzgâr ona istediği gibi
eziyet ediyor, onu eğip büküyor. Görünmez ellerdir bize en
kötü eziyetleri çektirenler, bizi eğip bükenler.”
Her zaman en iyi çobandır benim gözümde, uykusunu en
yeşil çayırlarda gezdiren: iyi gelir bu uykuya.
Ne büyük unvanlar isterim, ne de büyük hazineler: dalağa
zarar verir bunlar. Ama kötü uyur iyi bir namı ve küçük bir
hazinesi olmayan.
Küçük bir topluluğu yeğlerim kötü bir topluluğa: ama
bilmeliler gelip gitmesini doğru zamanda. Böylesi yararlıdır
uykuya.
Tin yoksulları da çok hoşuma gider. Uyku getirirler. Mutlu
olurlar, özellikle de kendilerine hep hak verildiğinde.