Bâtiniyye ve Karâmita fırkaları, onları İslâmî fırkalardan kabul edenlerin nazarında, İslâm için en tehlikeli fırkalardandır. İşin özünde onların davası, İslâmî görünümle Müslümanların arasına sızan Fârisî Mecûsîler tarafından tesis edilmiştir. Bu Fârisîler, İslâm'ın kökünü kazımak için gizli cemiyetler kurdular, Müslümanların avamı arasında tehlikeli bir şekilde propagandalarını yaydılar, pirüpak olan Ehl-i Beyt'in adını kullanarak ve kendi dönemlerinde Ehl-i Beyt'e zulmeden fasık yöneticilerden intikam almak bahanesiyle zayıf akılları kandırdılar. Bu tehlikeli propagandalarının Müslümanlar arasında etkili olması neticesinde taraftarlarının ve askerlerinin sayısı arttı. Bu taifeler ve akîdeleri (ideolojileri) hakkında araştırma yapan bazı tarihçiler büyük ihtilaflara düştüler. İhtilafın sebebi ise bu iki grubun akîdesinin gizli olmasıdır. Hatta akîdeleri hakkındaki ihtilaf bir yana bu kişilerin isimleri hakkında bile ihtilaf söz konusu olmuştur. Zira onların liderlerinin isimlerini tahkîk etmeye ve akîdelerini ortaya çıkarmaya çalışan kişi sayısız zorlukla karşılaşıyor ve susuzluktan takati kesilen kişi, susuzluğunu giderecek hakikatin çok az bir kısmını bulabiliyor.
Bâtiniyye Fırkasının Sırlarının ve Karmatîler Hakkındaki Haberlerin İfşâsıMustafa Karakaya · Tahkik Yayınları · 20241 okunma
Büyük Selçuklu devlet geleneğinden gelen Zengî Atabeyliği'nin içinden çıkan Eyyubiler, yaklaşık bir asır Mısır, Suriye, Yemen, Doğu ve Güneydoğu Anadolu gibi bölgelerde etkin bir güç olmayı bilmiştir. Hanedan, görece kısa bir iktidar devresine sahip olsa da Ortadoğu tarihinde kalıcı izler bırakan bir devlet tesis edecektir. Söz konusu coğrafyalarda bu dönemden kalan cami, medrese, türbe, saray ve askerî yapı gibi mimari eserler bu durumun en somut delilidir.
Bununla birlikte gerek ülkemizde gerekse dünyada bu saha ile ilgili çalışmaların hak ettiği yeri bulduğu söylenemez. Bu durumun başlıca nedenleri arasında ilk akla gelenler, Ortadoğu'nun çalkantılı coğrafyası sebebiyle saha çalışmalarında yaşanan zorluklar ve yaşanan dil problemidir. Zira Eyyubilerin etrafını çevreleyen komşular göz önüne alındığında, tek başına Arapça kaynaklar dönem ve coğrafyanın anlaşılması açısından yeterli değildir. Yine de her geçen yıl bu uygarlığı dolaylı ya da doğrudan ilgilendiren akademik çalışmalara imza atılmaktadır. Ancak bunların çoğu ya sınırlı bir kitleye ulaşan akademik dergilerde ya da temininde zaman zaman sıkıntılar yaşanan akademik tezlerde kalmakta, konuya ilgi duyan geniş bir okur kitlesine ulaşamamaktadır. Bu durum ister istemez konuyla ilgili derlemeleri devreye sokmaktadır. Elinizdeki kitap böylesi bir düşüncenin ürünü olup, bu yöndeki çalışmalara kapı aralamak için atılmış önemli bir adımdır.
Necmeddin Eyyûb ile Şîrkûh, 1138 yılında Tikrit'ten Musul'a gelerek İmâdeddin Zengi'nin hizmetine girdiler. Eyyûbîler, İmâdeddin Zengî ve Nûreddin Zengî dönemlerinde Zengîlerin en büyük destekçileri oldular. Mısır'ın Haçlılar tarafından ele geçirilmesi tehlikesi baş gösterdiğinde Zengîlerin bir kolu olarak Mısır'da hâkimiyeti ele geçirdiler. Selâhaddîn-i Eyyûbî, Fâtimî Devleti'ne son vermiş ve Mısır'ı Abbasi Halifeliğine bağlayarak İslam Dünyası'ndaki dinî ve siyasî tefrîkaya son vermiştir. Bu durum onun Haçlıları İslam Dünyası'ndan söküp atmasına imkân sağlamıştır. Selâhaddîn-i Eyyûbî, 1193'te vefatına kadar Mısır, Kuzey Afrika, Haremeyn, Yemen, Filistin, Suriye, el-Cezire, Güneydoğu Anadolu ve Hemedan'a kadar olan bölgeyi hâkimiyet altına almayı başarmış ve İslam birliğini kurmuştur.
Bu çalışmada, Eyyûbî tarih yazımının tamamı göz önünde bulundurulmuştur. XII. yüzyıldan günümüze kadar yazılmış önemli kaynak ve araştırma eserler tetkik edilerek objektif bir Eyyūbî Tarihi inşa edilmeye çalışılmıştır. Elde edilmiş olan bilgiler titizlikle incelenmiş ve tenkit süzgecinden geçirilerek okuyucuya sunulmuştur.
