Tameris Yavuz
@Tameris
81 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Sana yazıyorum ya, içimde umutsuz bir güzellik. Her şeye yeniden inanıyorum.
Reklam
Salyangoz bile gider. Üstelik ışıklı bir iz bırakarak.
Herkes kendi kuyusunda nilüfer.
Bunaltı
Sesler içinde oturuyorum. Ağaran sesler, kararan sesler. Dünya yok. Kör bir boşluğun soluğu her yer. Zaman erimiş. Ne görmenin büyüsü eşyada, ne gövdede dokunmanın yalnızlığı, ne kokuların getirdiği hayal. Uzak yok. Yakın yok. Bunca yıl yaşamamışım. Kumlar uğultulu, ağaçlar sis, toprak bunaltı. Deniz ilk günkü bilinmezliğinde. Bir sıkıntı pervanesi güneş. Umut gibi umutsuzluğun da acısı bitti. Sabır denilen cezada soğudu yürek. Kalktım yürüdüm elimdeki çaresiz soruyla: İnsan neden hep sona bırakır kendini?..
Acı dengende senin, hangi mutsuzluğu hangi mutlulukla bağışlar insan...
Reklam