Asıl olan mutsuzluktur.
İnsanın mutsuzluğunu söylemeyen bütün şairleri, bütün yazarları silmeli. Unutturmalı. Bu mutluluğu; çirkini, kötüyü güzel söyleyerek yaratanları bile.
Yalvaçları bu yüzden ölümsüz sanıyorum. Başlangıçta mutsuzluk vardı. Hep öyle olacak. Hep cehennem, hep anlamsızlık, hep cezalanma. Ama bu yenilgi adam edecek gene bizi. Yenilginin verdiği haysiyet. Her şeyi bitmiş bir insanın bağımsızlığından daha kutsal, daha insanca ne var?
Bütün gecikmemiz direnmekten.
.....................
Mümkün mü herkesin kendine özgü bir yaşama sevinci olması? Elbette. Bir kere başladıktan sonra yaşamayı sevmemek olur mu? Kafka'ya, bütün bungunluğuna karşın yaşamayı sevmiyor diyebilir misiniz?