Ah Ahmed Arif... Neresinddn başlasam nasıl ifade etsem kitap hakkındaki düşüncelerimi bilmiyorum..
Şiirlerini okumadan önce yazarın bu kitabını okusaydim siirleri daha bir anlamli olurdu benim için sanırım.. Daha yoğun duygularla okurdum, daha çok içime işledi duygusu.
Vayyyy beee! Dedim okurken.. Sevginin böylesi.. Böyle yüce duygularla sevebilmek.. Alt üst etti beni.. O kadar karşılıksız, o kadar nahif, o kadar içten, o kadar sıcak...
Var mı şimdi günümüzde böyle sevgiler?! Böyle yürek dolusu, "sevmek" kelimesinin manasını bilerek, hakkını vererek, duyarak, yaşayarak, içini doldurarak yaşamak duyguları.. Yok tabii ki... O yüzden kitabı okurken "BİZ" kitabına gitti aklım. Öncesine şaşkınlıkla bakan, harf ve rakamlardan oluşan yeni düzen insanları gibi!
Neyse ben çok uzatmadan bağlıyım, sevgili Ahmed Arif'in Leyla Erbil'e yazdığı mektuplardan oluşuyor kitap. Duygu yoğunluğu olmayanların okurken derinliğini anlayamayacağı bir kitap. Beni ise tepetaklak etti..
Bir alıntı ile bitireyim..
"Gözlerinden, burnunun, üst dudağına düşen fark edilmez incecik gölgesinden öperim canım. Öperim ömrüm..."