İçimden göğsümü parçalamak ve beynimi dağıtmak geliyor. İnsanların birbirleri için ne kadar az bir anlamları var. Ah, sevgi,sevinç, yakınlık ve coşku kendi içimden gelmiyorsa bir başkası da bunları veremeyecektir bana. Soğuk ve güçsüz bir halde karşımda duran birini ben de mutlulukla dolup taşan yüreğimle mutlu edemem.
Ama yine de buradan ayrılsan, çevrelerinden çıkıp gitsen seni yitirdikleri için yazgılarında bir boşluk duyarlar mı? Acaba ne zamana kadar duyarlar? Ah, insan işte bu denli fani bir varlık. Tam da varoluşundan hiçbir kuşku duymadığı mevcudiyetini gerçekten duyumsattığı tek yerde bile sevdiklerinin hatıralarında, onların ruhlarında bile yitip yok olmaktadır hem de o denli çabuk.
Ümitsiz bir durumdayım Wilhelm. Huzursuz bir atalet içindeyim. Bir şey yapmadan duramamakla birlikte bir şey de yapamıyorum. Hayal gücünden yoksunum, doğa duygularımı uyandırmıyor ve kitaplardan iğreniyorum.