Songül Dönmez
@Tavannaa
"Dün sabaha karşı kendimle konuştum.Ben hep kendime çıkan bir yokuştum.
Yokuşun başında bir düşman vardı.Onu vurmaya gittim kendimle vuruştum
Reklam
Eve döndüm. Korkunç bir kederle
annemin göğsüne atıldım. Kollarımla onu sıkı
sıkı sardım, öptüm ve hıçkıra hıçkıra ağladım,
ürkerek sokuldum ona sanki son dostumu
kollarımda korumak ve onu ölüme teslim
etmemek ister gibi... Ama ölüm çoktan
çökmüştü zavallı annemin üzerine!
“Beni seviyorsun Züleyha! Ah, söyle, söyle!..”
“Seni seviyorum Yermak,” diye fısıldadı Züleyha.
“Ey gökyüzü, ey yeryüzü, teşekkürler size!
Mutluyum!.. Coşkun ruhumun gençlik çağından beri
aradığı her şeyi, her şeyi verdiniz bana. Rehber
yıldızım sen getirdin beni buraya; bak sen beni ne
için getirmişsin buraya, ey Çobanyıldızı! Bütün
dünyaya göstereceğim Züleyha’mı ve insanlar, o
kudurmuş canavarlar cesaret edemeyecek beni
suçlamaya! Ah, keşke onun zarif ruhunun bu gizli
acılarını anlayabilselerdi, keşke benim Züleyha’mın
tek bir gözyaşında bütün bir şiiri görebilselerdi! Ah,
izin ver öpücüklerle kurutayım o gözyaşını, izin ver
içeyim onu, bu ilahî... bu doğaüstü gözyaşını!”
“Yermak!” dedi Züleyha, “Dünya kötü, insanlar
adaletsiz! Kovacaklar bizi, yargılayacaklar bizi sevgili
Yermak’ım! Sibirya’nın karları arasında yetişmiş
zavallı bir genç kız ne yapacak senin babanın
yurdunda, sizin soğuk, dondurucu, ruhsuz, onurlu
dünyanızda? İnsanlar istemeyecek beni, canımın içi,
sevgilim benim!”
Valla ben evim, odam, kitaplarım neredeyse kendimi oralı hissederim; başka bir yere de ihtiyaç duymam. Ya bu insanın kendine bir dünya yaratabilme, kendini oyalayabilme yeteneği ile ilgili bir şey. Sıkılmak için hiçbir zaman bir saniye vaktim olmadı benim.
Kış Uykusu, 2014
Eğer bir gün, bir şekilde, herhangi bir sebepten ötürü mutlu olursam kimselere belli etmeyeceğim, söylemeyeceğim, anlatmayacağım. “Mutluluk paylaştıkça artar” eskidendi sevgili arkadaşlar; artık mutluluğun sırrı, kalbimizdeki güzellikleri küçük bir tebessümle içimizde saklamakta..
Reklam