Bir sohbetin başlangıcı değildi bu, bir aldatmanın ve çürümenin başlangıcıydı. Ben ve karşımdaki tüm varlıklar çürüyordu. Kimse gerçekten bir cevap duymak istemiyordu, duymak istedikleri sadece kendi gerçekleriydi.
Gürültü içindeyiz; beyinler gürültülü, sokaklar, ruhlar, inşaat gürültüleri, bağrışmalar, yüksek sesle konuşmalar, kendini belli eğme çabası içindeki gereksiz böğürmeler, arabaların beygir kornaları, ses, ses, ses.
Nedenler bitti, sonuçlar önem kazandı. İçgüdüler duyguları deforme etti, öyle acıya eğilimli günler de kalmadı. Güçsüz kaldı insan her yönden, sevgiden, aşktan. Güzel nimetleri mahvetti insan, kader deyip şimdi geçti köşesine. Şimdi köşeye geçenlerin trajedisi sergileniyor.