“Çok istiyordum, ama annem/babam …olmama izin vermedi. Ben de olamadım," gibi cümleler kuran biri, anne-babasına bu yüzden kızar görünse de onlara boyun eğmesini meşrulaştırmış, boyun eğme (yahut başka bir) davranışının sorumluluğunu üzerine almamış, anne-babasına yüklemiştir.
Saygı maskesi arkasında saygısızlığın normalleştirilmesi, hepimizin hayatının da normali haline gelmiş durumda. Bir insana duyulması gereken saygı miktarının yaşla birlikte artması gerektiği düşüncesi, tamamen asılsızdır.
Saygı, ülkemizde maalesef çok yanlış kullanılan, içi boşaltılmış bir kavram. Saygı, itaat değildir. Karşılıklı olamayan, hiyerarşiye dayalı bir şeye "saygı" adını verebilmek çok zor.
Koşulsuz seven ve affeden, sınırsız hoşgörüsü olan, yerleşik kabulün aksine anne-baba değil, çocuktur. Çocuk anne-baba- sını anne-babası ona nasıl davranırsa davransın sever ve zaten çocuğun dramı da buradadır.