Bizim ihtiyacımız olan şey, çocukla ilgili şeylere çocuk açısından bakabilmek. Halbuki çocuğun derdini çözmeye çalışırken bile ona yetişkinin bakış açısıyla bakıyor, farkında olmadan, yetişkinlikle edindiğimiz değer ve yargıları kullanıyoruz.
Çocuğumuza, kendisini ona zarar veren herkesten korumasını öğretirken bu "herkes”
e kendimiz de dahil olmadığımız sürece bunu gerçekten kastediyor olamayız.
Bazılarına ilk bakışta bencillik gibi görünse de, kendimizi öncelemediğimiz, kendimiz iyi ve mutlu olmadığımız sürece bir başkasına faydalı olabilmemiz söz konusu değildir.
Erich Fromm, insanın kendisini sahip olduğu şeylerle tanımladığını söyler. Bir eşe, çocuklara sahip olmak, diplomaya sahip olmak, işe sahip olmak, bir insana kim olduğu sorusu sorulduğunda kişinin kendisini tanıtmak için anlattığı şeylerdir; halbuki, Fromm'un da vurguladığı gibi, bunlar kim olduğumuza değil, sadece neye sahip olduğumuza dairdir ve gerçekte bizi tanımlamaz.