Seni içimin derinliklerinden, kanımdan, iliğimden sıyırıp atamıyor, terleyerek, sümkürerek senden kurtulamıyorum, anladım. Acıttığın yerlerimin kanını yalıyorum ben de. Dilimde kendi kanımın tadı, esrikleşiyorum. İltihaplı yaralarım olmuşsun sen; sarı sarı, irinli. Sıkıyorum, patlatıyorum onları. Akıyorsun pis ve kanlı! Akıyorsun ama aktığın yerden bulaşıp daha büyük yaralara dönüşüyorsun. Senden geriye deştiğin yaralar kaldı. Açtığın deliklerinden ruhumun, köpürmüş öfken sızıyor kalbime, tükürük saçan dudakların damlıyor, kopkoyu terinin kokusu siniyor. Git artık benden, kapansın vahşi tırnaklarının çizikleri. Git artık!
Kurtulayım ızdırabından. Bırak beni!