Ben Ali...
Uykusuz geçen bir gecenin sabahından yazıyorum. Bin parça olmuş cam dağınıklığı var içimde...
Kaybetmek korkusu kalbe saplanan hançer gibi acıtıyormuş meğer. En çok Allaha o anlarda inanıyorsun mesela, yapma diyorsun Allahım bunu bana yapma.. şimdi değil! En çok dostu, arkadaşı, seni sıcacık saracak kolları o anlarda arıyorsun, karanlık gecenin içinde bakınca gökyüzüne "Ay" olsun istiyorsun, ne olur diyorsun Allahım "Ay" olsun dağıt karanlıkları...
Ne çok şey var yazacak, diyecek, ama kendi iç dünyana dönüyorsun, susuyorsun her acının sonunda.
Ezilmiş bir gül hüznü var yüreğimde.
Çok şey var yazacak ama ne diyordu Şükrü abi;
Kim kimi ne kadar anlayabilir?
Kim kimin derinliğini görebilir, hem hangi gözle?
Ben Ali..
Susuyorum...