t.
@Tfalsamagra
41 okur puanı
Ağustos 2017 tarihinde katıldı
Kitapla ilgili yorumları okudum, videolar izledim; herkes “ay çok güzel bir roman, bayıldım” diyordu, üstelik anlatanların yüzleri de gülüyordu. Bu yüzden kitabı oldukça iyimser bir şey sanmıştım. Kimse böyle bir karanlıktan, bir çöküşten söz etmiyordu. Oysa kitabı eline alıp okumaya başladıkça, anlatılanın ne kadar kötü ve bunaltıcı bir şey olduğu zaten kendini belli ediyor; metin insanı adım adım kapana kısılmış gibi hissettiriyor.
Okuyucuyu “zeki”yerine koyan nadir kitaplardan.Alıntı
Kitabı bitirdiğimde Fannynin hayal ürünü olup olmamasından çok, anlatıcının kime ait olduğu kafamı kurcaladı. Okurken bazen anlatıcının, Fannynin dünyaya tutunabilmek için kurduğu bir ses olduğunu düşündüm; düzenleyen, ölçen, anlamlandıran bir iç akıl gibi. Fanny taşarken anlatıcı toparlamaya çalışıyor sanki. Bu hâliyle roman bana fenomenolojiye çok yakın geliyor: olan bitenden çok, olanın nasıl yaşandığı önemli. Yani gerçek ne, hayal ne sorusundan ziyade, bilinçte nasıl göründüğü meselesi. Aynı zamanda varoluşçu bir tarafı da var; insanın kendisiyle, seçimleriyle ve bu dünyada tutunma biçimiyle yalnız kalmasını hatırlatıyor. Kim gerçek, kim hayal özellikle netleştirilmemiş gibi; belki de bilinç zaten böyle çalışıyor. Okurken ister istemez kendi iç dünyamı da sorguladım. Kurcalamak yerine sorgulatan, okuyucuyu salak yerine koymayan bir kitap.
Bu metni edebi bir roman olarak görmek zor. Daha çok bir deney ya da fantastik bir deneme gibi; buna rağmen neden “roman” denmiş, gerçekten anlamadım. Okurken sürekli bir gizli alt metin arıyorsunuz ama yok. Metin son derece duygusuz, yalıtılmış ve mesafeli; yer yer bir yapay zekâya yazdırılmış hissi veriyor. Bir okur için tek katkısı okuma hızını artırması olabilir, onun dışında hiçbir şey sunmuyor. Benim açımdan ciddi bir zaman kaybıydı ve böylesi bir metnin ödül almış olmasına açıkçası hayret ettim.
Örümcek Kadının Öpücüğü, ne bir devrim hikâyesi ne de bir aşk romanı; daha çok güçsüzlerin hikâyesinin içine yerleştirilmiş bir ayna. Molina, tıpkı hayatta gördüğümüz birçok insan gibi iki arada bir derede kalmış biri. Romanda ne tam bir ajan ne tam bir kurban; daha çok arada kalmışlığın, yalnızlığın ve sevgiye(belki de en çok aşka)duyulan açlığın temsilcisi. Hapishanenin soğuk pragmatizmi onu bilgi için kullandığında, Valentín’le kurduğu zayıf ama gerçek bağ tüm planları altüst ediyor. Ama dünya ne Molina’yı, ne Valentín’i, ne de bu kırılganlığı anlayacak kadar merhametli.
Molina’nın cinsel kimliği romanın bir dekoru değil; bir trajedinin asıl omurgası. O kimlik hem korunma umudu hem de dışlanmanın damgası. Romanın yer yer dipnotlarla açıklama ihtiyacı duyması, sanki bu kimliği daha anlaşılır ve “kullanışlı” hâle getirme çabası gibi. Molina’nın hem sistem hem toplum tarafından önce işe yarar bulunup sonra gözden çıkarılabilmesi, yalnızca politik bir aygıtın acımasızlığını değil, toplumsal bir vicdansızlığı da görünür kılıyor. Onun vurularak öldürülmesi ise bu sessiz vicdansızlığın, insan hayatının arsızca değersizleştirilmesinin en açık kanıtı.
Puig, bu kitapla politik ideallerin insanların üzerinde nasıl birbirini tükettiğini, bir insanın diğerine karıştığı o ince çizgiyi, keskin ve yakıcı bir dille anlatıyor. Ama bu anlatmaya çalıştığı ses, çoğu zaman insan sesleri, politik uğultular ve silah sesleri arasında kaybolup gidiyor.
Şölenden Sonra
Şölenden sonra (yukio mişima)
Yukio Mişima’nın Şölen’den Sonra romanı ilk bakışta Tokyo’nun hareketli, parlak ama bir o kadar da yüzeyde kalan dünyasını anlatıyor gibi görünür. Ama sayfalar