Fatoş
@Tfatos
Aşkın gözü kör değildir. Tersine inanılmaz bir şifre çözme gücüne sahiptir ve her aşıkta bulunan paranoyaklıktan kaynaklanır bu. Biliyorsunuz, âşık nevroz ve psikozun uçlarını birleştirir: Tedirgin ve delidir. Apaçık görür. Fakat çoğunlukla sonuç, kör olmasıyla aynıdır.
Âşık, saf haldeki yaban göstergebilimcidir! Zamanını göstergeleri okumakla geçirir. Bunun dışında bir şey yapmaz: Mutluluk göstergeleri, mutsuzluk göstergeleri. Ötekinin çehresinde, tavırlarında. Göstergelerin sahiden kurbanıdır.
Bu âşık dışarıdan tanınmaz. Çünkü bugünkü şehir yaşamında ümitsiz aşığın artık hiçbir pozu yoktur.
"Poz" derken örneğin balkon sahnesini mi kastediyorsunuz? "Juliette yirmi beşinci katta oturuyor, artık Romeo yok..." Yakın zamandaki bir aşk karşıtı şarkıda geçiyordu bu.
Aynen öyle. Artık balkon sahnesi yok. Fakat âşığın nitelikleri, ifadeleri, mimiklerinin biçimbilimi bile yok; oysa 19. yüzyılda âşığı tasvir eden yüzlerce taşbaskı, resim, gravür vardı. Dolayısıyla bir aşığı artık yolda tanıyamıyoruz. Âşık olup olmadıklarını bilemeyeceğimiz varlıklarla çevriliyiz. Zira âşıklarsa bile kendilerini olağanüstü düzeyde kontrol altında tutarlar.
Aşkın modası geçti mi?
Geçtiğine şüphe yok. Entelektüel ortamlarda aşkın modası bitti. Entelijansiyanın içinde yaşadığım, beslendiğim ve... sevdiğim entelektüel ortam açısından oldukça modası geçmiş görünen bir yazma ediminde bulunmak istedim.
Yazı eldir, dolayısıyla bedendir: dürtüleri, kontrolleri, ritimleri, ağırlıkları, kaymaları, zorlukları, kaçışları, kısacası ruh değil, arzusu ve bilinç dışıyla dolu öznedir.