Diba içini çekti.
“Olup bitenlere inanamıyorum abla. Sence bunları şeytan mı, yoksa insan mı yaptı?”
Meyra içinden yükselen korku çığlığını güçlükle bastırırken, “İnsan yaptı,” dedi titreyen bir sesle. “Şeytan da onların yaptıklarına şapka çıkardı.
Başka ne söylenebilir ki?”
Samir;
“Keşke,” dedi boğuk bir sesle, “adını hiç duymadığımız bir kasabanın kıyısında yaşasaydık birlikte. Savaşın olmadığı gözlerden ırak bir yerde...”
Çatıdan bütün dünya gözüküyor olmalıydı.
En azından bize önceden anlatılan hikayelerdeki gibi, ya da en azından seni ilgilendiren kısımlar gözükmeliydi...