Anıl ERMAN
@TheSilentOne
20 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
her acıyı görüyorlar; ama bir tek çocuğun acısını göremiyorlar. çocuğun acısın göremedikleri için, acılarını tekrar tekrar yaşamayı, kendilerini acılarından kurtarma girişimi olarak yarattıkları biçimleri daha doğarken öldürmeye mahkumlar.
anne-babalardan hemen her zaman duyduğum şey, " çocukları için her zaman en iyisini yapmaya çalışmış" oldukları. bu aslında, kişinin kendisini kendisine ispat etmeye çalıştığını ele veren bir suçluluk duygusu içerir. keşke çocuklarımız için en iyisini yapmaya canla başla çalışmak yerine, çocuğumuzun aslında ne istediğini duyabilsek ve yaptığımız "anne-babalıkla" bunu kendisinin de duymasına engel olmayı bıraksak.
... insana zarar veren, onu hasta yapan geçirdiği üzücü olaylar değil, bu olaylar sırasında çektiği acıdan bahsedememesi, onu dile getirememesi, öfke, hiddet, üzüntü, çaresizlik gibi duyguları göstermemesinin ve yaşanmasının yasak olması karşısında duyduğu ümitsizliktir.
"... kendimi anne babamın taleplerinden kurtardığım ve üstü kapalı ya da açık bir şekilde onların beklentilerine göre yaşamaya son verdiğim an, hiç olmadığım kadar sağlıklı hissetmeye başladım. bütün belirtiler yok oldu, çocuklarıma karşı fevri davranmamaya başladım ve şimdi şuna inanıyorum; bütün bunlar, bedenime hiçbir iyiliği dokunmayan bir emre uymaya çalıştığım için oluyordu."