Nietzsche'nin "aktif unutma" tezi üzerinde çalışıyordum.
"Hayvanların yaptığı gibi neredeyse hafzasız yaşamak ve mutlu olmak mümkündür ama hiçbir șeyi unutmadan yaşamak imkânsızdır" diye yazmıştı. Ya da konuyu daha basit bir biçimde açıklarsak; uykusuzluk, derin düşünceye dalmak, tarihselliği hissetmek, yaşayanlar için zararlı ve sonunda
ölümcüldür. Bu 'yaşayanlar' kavramının içine bir insan, bir halk ya da bir kültür dahildir."
"Bu açıdan bakınca çok tehlikeli bir şeymiş aşk."
"İnsanın iradesini elinden alır da ondan. Seni yönetmeye başlar, mantık kaybolur, doğru dürüst düşünemezsin bile. Birine âşık olmak, gözü bağlı olarak, bir uçurumun kıyısında yürümek demektir. Başına neler geleceğini hiçbir zaman bilemezsin. Sonu ölüm de olabilir, cinayet de, intihar da."