0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Ama ben de kim oluyordum? Kimse bunu sormasın. Eğer daha önce bunu sormak kimsenin aklına gelmediyse, kurtuldum demektir. Ayrıca, ben bu soruyu sormaya değmem, aralarındaki en önemsiz kişiyim ve bu soru sorulunca sıkılgan oluyorum. Ben saf varlığım ve bunun için de hiç olandan daha azım." Her yerde mevcut olan saf varlığım, çünkü mütemadiyen geçersiz kılınmaktayım.
Kişi kopup ayrılır, ama bunu yapmak kuvvet ister, bir düğümü ikiye bölmek daha da fazla kuvvet gerektirir, çünkü düğümün engeli tutkuyu sağlar, ama kopup ayrılmak için gereken tutkuyu kişinin kendisi sağlaması lazım. Belli bir anlamda sonuç aynı olabilir, ama artistik açıdan bunlar birbirinden tamamen faklıdır - bir şey durur mu, sona mı gelir ya da özgür edimle koparılır mı, kırılır mı, o bir oluş mudur yoksa tutkulu bir karar mı, okul müdürünün daha fazlası olma- dığı için biten şarkısı gibi mi bitmiştir, herkesin deneyimlediği önemsiz bir şey midir yoksa herkesten kaçan o giz midir?
Kadın muziptir, oyun sırasında gizlice dışarıyı gözleyen çocuk gibidir ama yine de kadının muzipliği açıklanamaz, çünkü kendisi de bunun farkında değildir ve kadın her zaman esrarengizdir - gözlerini gizlediğinde esrarengizdir, hiçbir düşüncenin ya da sözün takip edemeyeceği casus bakışını fırlatırken kadın esrarengizdir.
Dünyada kadın kadar çekici başka bir mahlukat yoktu, çekici olduğu kadar masum; hiçbir ayartma bu mütevazılık kadar tuzağa düşürücü değildi ve hiçbir aldatma bu kadar eşsiz olamazdı.