Menaf Akgül
@The_men47
Bugün beni ilk defa güneşe çıkardılar.
Ve ben ömrümde ilk defa gökyüzünün bu kadar benden uzak bu kadar mavi bu kadar geniş olduğuna şaşarak kımıldamadan durdum.
Sonra saygıyla toprağa oturdum, dayadım sırtımı duvara.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Anlayışla gülümsedi. Yo, anlayışlı olmaktan çok daha fazlasıydı. Ömrünüz boyunca en fazla dört veya beş kez karşınıza çıkabilecek sonsuz bir güven telkin eden, pek ender rastlanan gülümsemelerden biriydi. Görülür dünyanın tamamıyla bir an için yüzleştikten (ya da yüzleşmiş göründükten) sonra sizin lehinizdeki karşı konulamaz bir ön yargıyla bütün dikkatini üzerinizde toplamıştı. Tam da anlaşılmak istediğiniz kadarıyla anlıyor, kendinize inanmak istediğiniz şekilde inanıyor ve tam da vermek istediğiniz, vermeyi umduğunuz izlenimi edindiğini söyleyerek size güvence veriyordu
Daisy'nin iskelesinin sonundaki yeşil ışığı ilk fark ettiğinde Gatsby'nin düştüğü şaşkınlığı hatırladım.Uzun bir yoldan gelmişti ve hayali ulaşamaması neredeyse imkansız olacak kadar yakın görünmüş olmalıydı. Ama o hayalinin çoktan geride kaldığını bilmiyordu. Gatsby yeşil ışığa her sene bizi geride bırakan orgazmik bir geleceğe inanıyordu. O zaman bizi atlatmıştı ama bu önemli değil.Yarın gelir daha hızlı koşarız, kollarımızı daha ileri uzatırız. Ve uygun bir sabah... Böylece denemeye devam ederiz. Durmaksızın geriye fırlatılıp dursa da akıntıya karşı yol alan tekneler
Soytarılık etmeden güldürebilmek seni
Ekmek çalmadan doyurabilmek
Ve haksızlık etmeden doğan güneşe
Bütün aydınlıkları içine süzebilmek gibi
Mülteci isteklerim oldu ara sıra, biliyorsun