Bârış ↯
@Thebarlz
1311 okur puanı
Ekim 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
151 gün uzun bir yolculuktan sonra, 
Victor Hugo’nun 
Sefiller (2 Cilt Takım) kitabını bitirdim ve hâlâ etkisinden çıkabilmiş değilim.(ve uzun bir süre de çıkacağımı zannetmiyorum)Açıkçası böyle derin, acı dolu ama bir o kadar da umut veren bir roman çok nadir gelir insana. Kitap, sadece Jean Valjean’ın hikâyesi değil; aynı zamanda Fransız toplumunun adaletsizliklerini, fakirlikle boğuşan insanların dramını ve insan ruhunun kırılgan ama aynı zamanda direngen yanını anlatıyor.
Hugo’nun anlatımı beni özellikle büyüledi. Bir yandan Valjean’ın hapse düşmüş bir mahkumken gösterdiği dönüşümü, vicdanın ve iyiliğin gücünü okurken insanın kendi içini sorgulamasına yol açıyor. Örneğin Valjean bir noktada şöyle diyor:
“𝐈̇𝐲𝐢𝐥𝐢𝐤 𝐲𝐚𝐩𝐦𝐚𝐤 𝐢𝐜̧𝐢𝐧 𝐝𝐞𝐠̆𝐢𝐥, 𝐢𝐧𝐬𝐚𝐧 𝐨𝐥𝐝𝐮𝐠̆𝐮𝐦 𝐢𝐜̧𝐢𝐧 𝐲𝐚𝐬̧ı𝐲𝐨𝐫𝐮𝐦.”
Bu cümle beni çok etkiledi çünkü öyle güçlü bir insanlık duruşu var ki içinde. Kitapta insanın hem acı çekebileceğini hem de başkalarına ışık olabileceğini gösteriyor Hugo.
Bir yandan Fantine’in trajedisi ve Cosette’in masumiyetiyle kalbim acıdı; bir yandan da Marius ve Cosette’in aşkı bana umut verdi. Hugo’nun karakterleri öyle gerçek ki, sanki hayatın içinden fırlamış gibiler. Polisi Javert’in takıntılı adalet anlayışı ise kitabın gerilimini hep canlı tutuyor ve okurken “Acaba Valjean yakalanacak mı?” sorusunu sürekli kafama takıyor.
Kitabın bir diğer güzelliği de toplumsal eleştirisi. Hugo, sadece bir hikâye anlatmıyor; 19. yüzyıl Fransası’nın yoksulluğunu, adaletsizliğini, savaşın ve devrimin etkilerini gözler önüne seriyor. Özellikle Paris’in sokaklarını ve barikatlarını anlatırken hissettiğim atmosfer, o döneme adeta ışınlanmış gibi hissettirdi beni.
Sonuç olarak Sefiller, beni hem duygusal hem de zihinsel olarak yoran ama aynı zamanda besleyen bir kitap oldu. İnsanlık hallerini, iyiliği ve adaleti sorgulatan bir
Victor Hugo’nun Sefiller (2 Cilt Takım) kitabını bitirdim ve hâlâ etkisinden çıkabilmiş değilim.(ve uzun bir süre de çıkacağımı zannetmiyorum)Açıkçası böyle derin, acı dolu ama bir o kadar da umut veren bir roman çok nadir gelir insana. Kitap, sadece Jean Valjean’ın hikâyesi değil; aynı zamanda Fransız toplumunun adaletsizliklerini, fakirlikle boğuşan insanların dramını ve insan ruhunun kırılgan ama aynı zamanda direngen yanını anlatıyor.
Hugo’nun anlatımı beni özellikle büyüledi. Bir yandan Valjean’ın hapse düşmüş bir mahkumken gösterdiği dönüşümü, vicdanın ve iyiliğin gücünü okurken insanın kendi içini sorgulamasına yol açıyor. Örneğin Valjean bir noktada şöyle diyor:
“𝐈̇𝐲𝐢𝐥𝐢𝐤 𝐲𝐚𝐩𝐦𝐚𝐤 𝐢𝐜̧𝐢𝐧 𝐝𝐞𝐠̆𝐢𝐥, 𝐢𝐧𝐬𝐚𝐧 𝐨𝐥𝐝𝐮𝐠̆𝐮𝐦 𝐢𝐜̧𝐢𝐧 𝐲𝐚𝐬̧ı𝐲𝐨𝐫𝐮𝐦.”
Bu cümle beni çok etkiledi çünkü öyle güçlü bir insanlık duruşu var ki içinde. Kitapta insanın hem acı çekebileceğini hem de başkalarına ışık olabileceğini gösteriyor Hugo.
Bir yandan Fantine’in trajedisi ve Cosette’in masumiyetiyle kalbim acıdı; bir yandan da Marius ve Cosette’in aşkı bana umut verdi. Hugo’nun karakterleri öyle gerçek ki, sanki hayatın içinden fırlamış gibiler. Polisi Javert’in takıntılı adalet anlayışı ise kitabın gerilimini hep canlı tutuyor ve okurken “Acaba Valjean yakalanacak mı?” sorusunu sürekli kafama takıyor.
Kitabın bir diğer güzelliği de toplumsal eleştirisi. Hugo, sadece bir hikâye anlatmıyor; 19. yüzyıl Fransası’nın yoksulluğunu, adaletsizliğini, savaşın ve devrimin etkilerini gözler önüne seriyor. Özellikle Paris’in sokaklarını ve barikatlarını anlatırken hissettiğim atmosfer, o döneme adeta ışınlanmış gibi hissettirdi beni.
Sonuç olarak Sefiller, beni hem duygusal hem de zihinsel olarak yoran ama aynı zamanda besleyen bir kitap oldu. İnsanlık hallerini, iyiliği ve adaleti sorgulatan bir