Damla
@Thebluedreams
"İlkbahar gibi bir mevsimi olan bu dünya, üzerinde yaşamaya değer... Ne olursa olsun..."
52 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
O yaz günü, Sirkeci Garı'nda Günk' ü geçirirken insanı ve erkeği öğrenmenin bu denli güç olduğunu hiç bilmiyorum. Erkeği öğrenmek için çok erkek tanımak gerektiğini de bilmiyorum. Mutluluğun, insanın kendi kendisiyle hoşnut olması ile başlayacağını da bilmiyorum.
Reklam
Bir şeylere açılmak, bir yerlere koşmak, dünyayı kavramak istiyorum. Dünyanın bize yaşatılandan, öğretilenden daha başka olduğunu seziyorum. Oysa o yıllarda bu kaygılara çözüm getirecek hiçbir olgu yok.
Yaşam, şimdi ancak kavranılması ve anlaşılması gereken; olsa yaşanması, gerçeğine inilmesi ilerideki yıllara atılan bir yabancı öğe gibi önümüze getirilmiş. Coğrafya derslerine getirilen yerküre gibi. Kimse yaşadığımız mevsimin, günlerin ve gecelerin yaşamın kendisi olduğundan söz etmiyor. Her an belirtilen bir öğretiye, bizler hep hazırlanıyoruz. Neye?
Tren istasyonu: Saat on beş
Vedaya saatler, dakikalar yoktu:
Babası Liesel'e sarıldı. Bir şey, herhangi bir şey söylemek için omzunun üzerinden konuştu.
"Akordeonuma iyi bakar mısın, Liesel? Onu yanıma almamaya karar verdim."
Gerçekte ne demek istediğini şimdi anlıyordu.
"Eğer başka saldırılar olursa, sığınakta kitap okumaya devam et."
Kız giderek büyüyen göğüskafesini hissediyordu. Kaburgalarının altı acıyordu.
"Peki, baba."
Gözlerinden birkaç milim ötede duran takım elbisenin kumaşına baktı ve ona konuşur gibi konuştu.
"Eve döndüğünde bize de çalar mısın?"
Reklam