Gamze Şahin
@Theloversofbooks
Reklam
ne fırtınalar koptu,
benim hayat damarlarımdan
hiçbirinden vazgeçmedim
umutlarımdan
içimde kıyametler kopsa da
ben baharıyım umutlarımın,
çicek açarım her kışın ardından.
Sevdiklerine sarılıp küçük kızını kucağına aldığında o minik bedeni,o yumuşak elleri avuçlarında hissettiğinde bir kez daha anladı ki insan insanın zehrini alır.Ama onu zehirleyenler de insandı;başka insanlardı,soğuk,uzak,acımasız insanlar.O zaman belki de doğru olan şuydu: Seven insanlar birbirinin zehrini alır,birbirine şifa olur,birbirini kurtarır.Böylesi daha gerçek,daha insaniydi.Satre’ın, ”Cehennem başkalarıdır,” sözüyle de çelişmiyordu bu; çünkü yaşamımız boyunca size değenlerin bazıları cehennemi yaşatır -ayazda titretir,demir parmaklıkların ardında çürütür-bazılarıysa cenneti sunar; sıcacık bir kucakla sarar,masum bir gülüşle hayata döndürür.
