Dünyada ne olursa olsun, ne kadar canice ve distopik olursa olsun, yaşananları kayıt altına almak için hayatını tehlikeye atan insanlar olduğu sürece her şeyin gizli kalması imkansız.
Küçük kıvılcımlardan da yangın çıkar…
Belki de en kötüsü, konuşacak kimsem olmaması, olanlara dair ağır havanın penceresini açabileceğim kimsem olmaması. Önünde sonunda güvenebileceğim birini bulmam gerekecek, farkındayım…
Ormanda yürüdük, yerimize ulaşana ve göl yüzeyinde ayı görene dek şüphe uyandıran sesleri dinledik. Durduk ve izledik. Sonra tek bir söz söylemeden soyunduk ve suya girdik. Yüzdük. Korkmadan, özgürce ve muhteşem karanlıkta kimseye görünmeden.
Ama artık herkesin aynı şekilde acı çekmediğini düşünüyorum. Aslında herkes acı çekmiyor. En azından aynı şeylerden, aynı derecede acı çekmiyorlar. Bizi mümkün kılan da buydu, seninle beni.