Oğulcan
@Thomas_Bernhard
33 okur puanı
Ekim 2024 tarihinde katıldı
Reklam
Annemden bir mektup aldım. O da çok korkuyor, bana nasıl yardım edeceğini bilemiyordu. O zaman ömrümde ilk kez, benim için dışarıdan bir yardım gelme olasılığının olmadığını, kendi başımın çaresine bakmak zorunda olduğumu düşündüm. Anladım ki içimde, anneme duyduğum sevgide her zaman, başıma bir iş gelecek olursa onun beni koruyacağı, savunacağı inancı varmış meğer. Ama şimdi bende sadece anneme duyduğum sevgi kalmıştı ve her türlü korunma isteği ve beklentisi, bu sevgiden silinip gitmişti, hatta gelecekte belki de benim, onu korumak ve savunmak zorunda kalacağımı düşünüyordum; çünkü artık annem, çok yaşlanmış, çökmüş ve savunmasız kalmıştı.
Evde hep, babam şimdi kızıp parlayıverecek karabasanıyla yaşardık, öfke nöbetleri ansızın patlak verirdi, çoğu zaman da küçücük nedenlerle, bulunmayan bir çift pabuç, yeri değişmiş bir kitap, patlamış bir ampul, yemek saatindeki hafif bir gecikme ya da fazla pişmiş bir yemek yüzünden.
Tam da öyledir yaşam, güzel ve mutlu olduğunda: Bir oyundur! Elbette akla gelebilecek başka her şeye dönüştürülebilir yaşam, bir görev ya da bir savaş ya da bir hapishane haline getirilebilir ama bu onu daha güzel kılmaz.
Reklam