Oktay Aydoğan
@Thoraq
Çoktan devrilecektim, gövdemdeki şu kuş yuvaları olmasa...
Çok hoş bir insandır annem. Arkadaşları gibi o da her olayı mutfak zamanlamasına göre anlatır: "Tam fasulyemi ayıklayıp soğanımı soymayı bitirmiştim, tencereye koyacaktım ki sokaktan bir gürültü geldiğini duydum." O sırada, iki kişinin ölümüyle biten bir trafik kazasından söz etmektedir ama sizin bunu anlamanız biraz zaman alır. "Sabah kalktım, Geceden ıslattığım barbunyayı süzeyim de kara suyu çuksın, diye mutfağa gidiyordum ki tam o strada askerler koşarak bizim sokağa daldı." Annemin arkadaşları da böyle konuşur.
Eminim insanoğlunun aya ilk olarak ayak bastığı saniyeyi bile, tencerede soğan öldürmeyle birleştirerek anlatır bunlar. Ve yaptıkları yemekten birinci tekil kişi mülkiyetiyle söz açarlar: Etim, fasulyem, barbunyam, soğanım, pırasam, kıymam,
böreğim... Ama dediğim gibi annem iyi insandır.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
...kendi kendine acıma denilen çürütücü, yok edici, gözden düşürücü, aşağılayıcı duyguya kapılıp gidiyordu.
Sadece bir kez bakmıştı ona, bir tek kez bakmıştı -bir göle bakar gibi- ve gözlerinde dip akıntıların ışıltılarını yakalamıştı.
Konuşmak, canlı yaratıklar arasındaki en etkisiz iletişim aracı. Dil yalan söylüyor, olanları çarpıtıyor, insanlığın hiç bıkıp usanmadığı klişeleri tekrarlıyor. Bu yüzden, insanları dinlemek onları anlamak için yeterli degil.
Bana doğru gelen hiçbir şey yoktur ki yanlış gibi de gelmesin.
-Montaigne