Furkan Doğan
@Thorlok
Olimpos'un tepesine kurulmuş bir tanrı olarak sana şunu söyleyebilirim ki, hükümet paylaşılan bir mittir. Mit ile birlikte hükümet de son bulur.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Radikaller daima her şeyi fazla basite indirgeyip düşünür... siyah ve beyaz, iyi ve kötü, onlar ve biz gibi.
İlk iki cildin üzerine ekleyebileceğim çok ufak fikirlerimi belirtmeden önce, bu kitaba ufacık bir tanım yapmak istiyorum; "ılık bir veda."
Kralın Dönüşü cildinin, ilk iki cilde oranla edebi olarak, belki de hiç fark edilmeyecek bir düşüş yaşadığına inanıyorum. Belki de bu benim için, orman ve coğrafya tanımlamalarından uzaklaşmanın verdiği bir yanılgıdır. Ancak bu cildi diğerlerine oranla daha yavaş tempoda bitirebildiğim gerçeği var.
Fakat elbette bu fikrim, "ılık bir veda" tanımlamamı suya atmamı gerektirmiyor. Kitap, rüzgarlı bir tepeden gemiyle uzaklaşan bir yakınımızı izlememizi andırıyor. Büyük yazarsın Tolkien!
Güzellik ve gençlik bir insanın laneti olabilir mi? Dorian Gray'in yaşam öyküsünde bu lanet pek tabii. Bu güzellik ve gençlik Dorian'ı hayran olunası bir genç adam yapıyor ve dolayısıyla birçok insanla etkileşime girmesine, dış etkenlerle çevrelenmesine sebep oluyor. Dostu Basil Hallvard'ın Dorian'ı resmettiği portre ise yolculuğun haritası oluyor.
İnsanların Dorian'ı etkilemesinden (özellikle Lord Henry) bahsettim ancak günden güne yaşlanan ve kirlenen portrenin, dolayısıyla Dorian'ın ruhunun katili elbette yalnızca çevresi değil. Kendisi yenemediği kinini beslemekte o kadar kararlı ki, iş işten geçene kadar hatalarını kabul etmeyip, toplumun ve kendi kendine inandırdığı yalanlarla yaşıyor.
Muazzam karakter kuramlarına, dönemin İngiltere'sine dair muazzam görsel betimlemelere sahip olan bu kitabın -bence- elbette kusurları var. Özellikle hikayede kilit etkisi olan Lord Henry'nin ciddiyetten çokça uzaklaşıp, karikatürize bir hale geldiği bolca an var. Bu da onun ve ona çabucak inanan Dorian'ın pek de zeki karakterler olmadığı imajını oluşturuyor, ince ince işlenen karakter çözümlemelerinin gerçekçiliğini bir nebze de olsa hafifletiyor.
Öte yandan şahane bir dönem tablosu çizen, muazzam görsel betimleme yapma yeteneğine sahip Oscar Wilde'ın bu yeteneğini çok kısır sayıda kullanması, "tüh be" dememe sebep oldu.
Elbette dönemine göre özgün olan bu hikayeyi 2021 yılında okumanın da götürüleri var. Gelmekte olan gelişme ve sonuç bölümleri öylesine tahmin edilir ki, heyecanlı bir okumayı engelliyor.
Bu eksiklere rağmen sırf Oscar Wilde'ın sanat anlayışı, ikiyüzlü ahlak anlayışına yaptığı dokundurmalar, dönemin gotik edebiyatının tadı için deneyimlenmeli.
