Yalnızlığın melankoliği mi çökmüş içime?
Yalnız olmayı seviyordum.
Etrafımın anlayışsız gözlerle dolu olmasındansa sessiz duvarların her zaman yakınım olması beni rahatlatırdı.
İnsanların bencilliklerinden uzak soğuk duvarları seviyordum.
Karanlık içinde boğulurken istediğim ne diye düşününce koca bir hiç diyorum.
Mutlu olmayı da istemediğimi fark ettim. Çünkü her şey bitiyor.
Lazım olan bitmeyen huzur mu?
Mümkün mü?
