Bazen çocukken kurduğumuz hayaller büyüdüğümüzde bizim olmazlar; küçük gelirse mutlu oluruz, büyük gelirse üzülürüz. Bazen onları yeniden bulur ve aslında başından beri üzerimize tam oturduklarını fark eder, bir kenara kaldırdığımıza pişman oluruz.
Monachopsis. Içten içe fakat Daimi olarak hissedilen bir yere ait olamama duygusu. Nereye gitmek istediğini bilememe, kendini hiçbir zaman evinde hissedememe durumu.
Çok az insan sahiden affedicidir ve aslında hiç kimse unutmaz. Bazen birini tanır tanımaz ondan bir halt olmayacağını anlarsınız çünkü içi de dışı da çürüktür, içinizden bir sessize ondan uzak durmanızı söyler. Hayatlar, ait oldukları insanlara aldırış etmeden devam ederler.