Narin oktay
@Tomurcuktur
23 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
Nilüfer Kuyaş 
Sarah ve Şemsi adlı romanı, tarihsel ve düşünsel kimlikleriyle bilinen iki figürü kurgu bir aşk ilişkisi üzerinden bir araya getirme denemesiyle dikkat çekiyor. Ancak bu yaklaşım, benim okuma deneyimimde güçlü bir etki yaratmak yerine ciddi soru işaretleri doğurdu.
Kitapta yer alan karakterlerin gerçek tarihsel ve düşünsel kimliklere sahip olması, anlatının kurmaca yönü ile gerçeklik algısı arasında belirsiz bir sınır oluşturuyor. Bu durum, özellikle metni eleştirel süzgeçten geçirmeden okuyan kişiler için yanıltıcı olabilir. Benim açımdan, tarihsel kişiliklerin kurgu bir aşk ilişkisi içerisinde yeniden kurgulanması, hem etik hem de entelektüel açıdan problemli göründü. Çünkü bu tür bir yaklaşım, okuyucunun zihninde gerçek ile kurgu arasındaki çizgiyi bulanıklaştırma riski taşıyor.
Romanın dili genel olarak sade ve akıcı bir izlenim bıraksa da, yer yer karşılaşılan anlatım bozuklukları bu akıcılığı zedeliyor. Bazı cümlelerdeki ifade sorunları, metnin bütünlüğünü ve anlatım gücünü zayıflatıyor. Bu durum, özellikle edebi derinlik beklentisi olan bir okur için dikkat dağıtıcı bir unsur haline geliyor.
Kurgusal yapı açısından bakıldığında ise, romanın temel dayanağı olan “iki farklı dünyaya ait karakterlerin aşk üzerinden buluşturulması” fikri bana yeterince ikna edici gelmedi. Bu tür bir anlatının daha güçlü bir felsefi veya psikolojik altyapıyla desteklenmesi gerektiğini düşünüyorum. Aksi halde, ortaya çıkan metin yüzeysel bir kurgu izlenimi veriyor ve derinlikten uzaklaşıyor.
Yazarın metnin sonunda “uydurma” vurgusunu tekrar tekrar dile getirmesi ise benim için ayrı bir sorun oluşturdu. Bu tür bir açıklamanın metnin sonunda yer alması yerine en başta açık bir şekilde verilmesi, okuyucunun metni daha doğru bir çerçevede değerlendirmesine yardımcı olabilirdi. Metnin
Reklam
Klinik okuması oldukça akıcı bir roman. Kafka romanlarını anımsatan bir atmosfer hissettim; bireyin sistem içinde sıkışması, anlaşılmayan kurallar ve çıkışı olmayan bir döngü duygusu oldukça tanıdık geldi.
Kitap, bir hastanın bir profesöre muayene olabilmek için verdiği çabayı merkezine alıyor. Ancak bu basit gibi görünen süreç, hastane içinde yaşanan trajikomik olaylarla giderek karmaşık ve hatta absürt bir hâl alıyor. Bürokrasi, iletişimsizlik ve sistemin insanı değersizleştiren yapısı, hikâyenin temelini oluşturuyor.
Okurken bazı sahnelerde gerçekten güldüm, çünkü yaşananlar hem komik hem de bir o kadar gerçekti. Özellikle hastane gibi düzenli olması gereken bir ortamın kaotik ve anlamsız kurallarla işlemesi, insanı hem güldürüyor hem de düşündürüyor. Bu yönüyle kitap, yalnızca bir hikâye anlatmıyor, aynı zamanda modern sistemlere eleştiri getiriyor. Aslında kitapta anlatılan bu durumlar bana hiç yabancı gelmedi. Türkiye’de de benzer olayları sık sık yaşıyoruz. Bir işimizi halletmek için gereksiz prosedürlerle uğraşmak, bir kapıdan diğerine yönlendirilmek, kimsenin sorumluluk almaması gibi durumlar hayatımızın bir parçası hâline gelmiş durumda. En dikkat çekici nokta ise sistemin içindeki insanların çoğu zaman bu karmaşayla doğrudan ilgili olmaması; onlar da sistemin bir parçası olarak aynı döngünün içinde sıkışmış durumda. Kitabı okurken sadece bir karakterin hikâyesini değil, aslında günlük hayatımızda karşılaştığımız sorunların bir yansımasını görüyoruz. Okuyucu olarak kendinizi hikâyenin dışında değil, tam içinde hissediyorsunuz.
Dorian Gray’in Portresi benim için oldukça akıcı ve sürükleyici bir okuma deneyimi sundu. Oscar Wilde’ın dili sade ama bir o kadar da derin; özellikle Yunan mitolojisine yaptığı göndermeler, aslında anlatmak istediği estetik ve ahlaki çatışmayı açıkça ortaya koyuyor. Adonis’ten Narkissos’a kadar uzanan bu imgeler, güzelliğin büyüleyici ama aynı zamanda yıkıcı doğasını anlamamı kolaylaştırdı. Okuduğum baskı sansürlüydü; ancak yaptığım araştırmalara göre sansürsüz metinle arasında anlamı kökten değiştirecek bir fark bulunmuyor. Yine de eseri okumadan önce Oscar Wilde’ın yaşamına, özellikle ilişkilerine ve dönemin toplumsal baskılarına göz atmanın metni çok daha derin kavramayı sağladığını düşünüyorum. Çünkü Dorian’ın hikâyesinde Wilde’ın kendi iç çatışmalarının ve toplumla yaşadığı gerilimin izlerini açıkça görmek mümkün. Kitabın film uyarlamasına gelince, açıkça söylemek gerekirse büyük bir hayal kırıklığıydı. Bu kadar güçlü betimlemelerle örülü, felsefi derinliği olan bir eserin bu kadar yüzeysel bir anlatıya indirgenmesi, kitabın ruhunu yansıtmaktan oldukça uzak kalmış.
Aylardan Kasım Günlerden Perşembe Perşembe adlı eser, 
Ayşe Kulin tarafından kaleme alınmış ve Mustafa Kemal Atatürk’ün hayatını kurgusal bir anlatımla, onun ağzından aktarmayı hedefleyen bir romandır. Ancak bu anlatım tercihi, eserin en tartışmalı yönlerinden biri haline gelmektedir.
Bu kitabı okurken bende oluşan en belirgin duygu, metnin oldukça yüzeysel ve derinlikten uzak olduğuydu. Atatürk gibi tarihsel, entelektüel ve çok katmanlı bir insanın, bu denli sade ve yer yer basitleştirilmiş bir dille aktarılması, karakterin ağırlığını yeterince yansıtamıyor. Anlatımın ortaokul seviyesine yakın olduğunu düşünüyorum, sanırım yazar geniş kitlelere ulaşma amacı taşımış. Ama bu amaç kitabı düşünsel açıdan zayıflatıyor.
En rahatsız edici bulduğum noktalardan biri, Atatürk’ün ağzından yazılmış gibi sunulan anlatım oldu. Tarihssel kişiliklerin bu denli ele alınması okurda, anlatılanların ne kadarının tarihsel gerçek, ne kadarının kurgu olduğu konusunda ciddi bir sorgulama yaratıyor. Özellikle tarihi sadece dizi ve bu tarz popüler kitaplardan öğrenen ve derin araştırma yapmayan bizim ülkemizin insanları için çok tehlikeli bir yaklaşım çünkü genellikle sorgulamadan inanıyorlar.
Kitapta Latife Uşşaki ile olan ilişkiye dair kullanılan dil de iticiydi. “Onu boşadım” gibi doğrudan ve kaba bir ifadenin tercih edilmesi, hem dönemin ruhuna, kültürüne hem de Atatürk’ün bilinen üslubuna hiç uygun düşmüyor. Daha incelikli, kibar ve karşılıklı bir ayrılığı ifade eden bir dil kullanılabilirdi. Bu tercih, Atatürk'ün karakterini zedeleyen ve doğru olmayan bir tercihti.
Ayrıca Atatürk’ün ailesine, özellikle kardeşine yönelik yaklaşımın sürekli olumsuz bir çerçevede sunulması da tek taraflı bir izlenim yaratıyor ve okuyucuda olumsuz bir duygu yatatıyor.
Eserde Atatürk’ün kadınlara verdiği değerin vurgulanması önemli
Geri Verilen Kız Arminuta'nın bir anda alıştığı hayattan koparılıp bambaşka bir gerçekliğe bırakılmasını anlatan bu eser bir çocuğun yaşayabileceklerini gayet anlaşılır bir dille okuyucuya aktarıldığını düşünüyorum. Arminuta’nın yaşadığı yabancılık hissi, aidiyet arayışı ve içten içe kırılan gururu kitabı daha gerçi bir boyuta taşımış. Beni etkileyen karakter ise kardeşi Adriana oldu. Adriana ilk başta kaba, sert ve mesafeli gibi görünse de aslında hayatta kalmaya çalışan bir çocuktu. Arminuta ile kurduğu bağ, kitabın en güçlü damarlarından biri bence. İki kız kardeşin birbirine yaklaşması, aslında ikisinin de içindeki eksik parçayı tamamlamaya çalışması gibi.. Biyolojik anne karakteri sevgisiz ya da mesafeli görünsede derine indikçe yoksulluğun, çaresizliğin ve hayata karşı yenilmişliğini taşıyor. Biyolojik anne'ye karşı onu sahiplenen ve sonra teyze diye adlandırılan Adalgisa ise Arminuta’ya daha düzenli ve korunaklı hayat verdi. Ama ilginç olan şu ki, o dünyada da tam bir aidiyet yoktu. Sevgi ve düzen var ama sıcaklık tam ve sürekli olarak verilmedi bu nedenden dolayı Adalgisa kendi hayatında yaptığı ilk değişiklikte Arminuta'yı biyolojik annesinin yanına geri gönderdi. Ne kadar maddi sorumluluklarını yerine getirse de bu sevgiden ziyade bana vicdanı susturmak için yapılmış şeyler gibi geldi..
Benim için "Geri Verilen Kız" , sadece bir hikaye değil, çocukta olsa bir bireyin ait olma ihtiyacını, sevginin eksikliğini ve kardeşlik bağının nasıl doğabileceğini anlatan güçlü bir anlatıydı. Okuduktan sonra bir süre içimde kalan o tanıdık his ise sevilmek ve bir yere ait olmak isteği oldu.
Reklam