Gökhan
@Toolstoyevski
103 okur puanı
Haziran 2022 tarihinde katıldı
“Aramızda bilginler yetişmeye başlayalı, iyi insanlar ortadan kayboldu.”
Hiçbir etkinin bulunmadığı yerde etken aramaya gerek yoktur.
Montaigne der ki: “ Konuşmayı, tartışmayı severim, ama az insanla ve kendi zevkim için severim. Çünkü büyüklerin önünde eğlence durumuna gelmek, herkesin önünde zekâ ve söz gösterişi yapmak bence şerefli bir insana hiç yakışmayan bir meslektir.”
Hep nezaket gerekleri, kibarlık zorunlulukları içindeyiz; hep âdetlere, kurallara uymaktayız. Hiç kendi ruhumuza uyduğumuz yok. Kimse olduğu gibi görünmeye cesaret edemez olmuş. Zorunlulukların sürekli baskısı altında toplum denilen bu sürüyü meydana getiren insanlar belli durumlar karşısında hep aynı şeyleri yapacaklardır; başka türlü davranabilmeleri için çok önemli sebepler olması gerekli. Bu yüzden karşımızdakinin nasıl bir adam olduğunu hiç bilemeyeceğiz; bu yüzden dostumuzu tanıyabilmek için büyük olayları bekleyeceğiz; o zaman da iş işten geçmiş olacak; çünkü onu tanımak zaten bu olaylar için gerekliydi.
Bu güvensizliğin doğuracağı sayısız kötülükleri düşünün. Artık ne içten bir dostluk, ne gerçek bir saygı, ne temelli bir bağlılık kalacak. Kuşku, güvensizlik, korku, soğukluk, çekingenlik, nefret, hıyanet, hep o basmakalıp ve aldatıcı nezaket perdesinin arkasına saklanacak, yüzyılımızın bilim ve anlayışına borçlu olduğumuz o övüldükçe övülen uygarlık kisvesine bürünecekler.
Gerçekten, hiçbir şeye ihtiyacı olmayan insanlara nasıl boyunduruk vurulabilir!