Toprak SAYGIN
@Toprak___
Daha önceki kitaplarına kendinden ne kadar kattığını anlayabildiğimiz bir otobiyografi olmuş. Zor dönemlerine mizah katarak anlatmış ve iç dünyasını da bir nevi deşifre etmiş. Sonunda da depresyondan çıkamadığını, depresyon vaktinin dolduğunu ve kendisini artık terk ettiğini söyleyerek okuyucusunu gülümsetmeyi de ihmal etmemiş.
Bu arada yazarın belki en iyi kitabı değil ama yazar kimliğinden daha çok anne ve yazar kimliğini barındırıyor. Baba ve Piç kitabında yer vermiş olduğu cinleri bu kitabında da unutmamış, satır aralarında anne olanlara ve anne adaylarına daha çok şey anlatıyor.
‘’içimden sesler korosu’’ olarak nitelendirdiği ve iç dünyasında ki birbirinden zıt karakterlerin verdiği savaş, romanı daha bir etkileyici daha çok sürükleyici kılmıştır.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Daha öncede Ahmet ÜMİT’in polisiye dizisini andıran İstanbul Hatırası adlı romanını okumuştum. Oysa bu öykü kitabı olduğundan biraz daha farklı. Bu kitabında 18 farklı cinayet öyküsünü okuyucusuna sunmakla Türkiye’de suç panoramasını ortaya çıkarmış. Öykülerinde gözü dönmüş canilerden çok, temiz ve zayıf kişiliğe sahip insanların para, namus, aşk, kıskançlık ve kazara işlenen cinayetleri dile getirmiş
Açıkçası bende bir bulmaca sever olarak kitapla beraber olaylara girip cinayetleri çözmeye çalıştım. Maalesef öyküler kısa olduğundan cinayetlerde kısa sürede çözümlenebiliyor.
Diziler pek aratmayan bir roman, her ne kadar son bölümde bu kitabı Pirayeyle kıyaslamamak gerekir dediyse de yazar, Piraye’nin bıraktığı etkiden olsa gerek kıyaslama yapmadan edemiyor insan. Yazar diğer kitaplarında olduğu gibi bu kitabında da başrolde iyi bir üniversitede okuyan varlıklı bir aile çocuğu olan genç bir kıza yer vermiş. Piraye kitabında aşkı için kariyerini hiçe sayıp idealistliğinden vazgeçen Piraye, bu kitabındaysa aşkından vazgeçip sımsıkı bağlanan Aslı... Her iki kitabın benzer bir özelliği de babaların sağlık sorunları ve İstanbul’a kesin dönüş… Ayrıca Diyarbakırlı bir aşiret çocuğu Haşim ağa da olsa ya da Bursalı zengin bir işadamının çocuğu Muratta olsa zihniyetlerin aynı olduğu sürece değişen hiçbir şeyin olmadığını bu kitapta rahatlıkla görebiliyoruz.
Yazar Piraye’de Diyarbakır’ı tanıttığı gibi bu kitabında da Bursa ve Amerika’yı tanıtmayı ihmal etmemiş, maalesef Amerika’yı tanıttığı bölümler bayağı sıkıcı geliyor.
Romanın en can alıcı tarafıysa kitabın son bölümünde yer alan bir adın kalmalı şiiridir. O kadar iyi bağlamış ki sonuca, etkilenmemek elde değil.
