İçimdeki yargıç konuşmaya başladığında kendimi ilmik ilmik önüme döküyorum . Yaptıklarımı, yapacaklarımı, yapmaya çalıştıklarımı... Kimler büyüttü bu yargıcı , kimler güçlendirdi .Annem, babam , çevremdekiler.Günah dediler , sana yakışmaz dediler, sen bu değilsin dediler.Onların istediği gibi olmayan hiçbir yanımı sevmediler, kabul etmediler. Bilmiyorlardı ki öldürdükleri , vazgeçirdikleri bendim...
Ne bugün kazananlar ebediyete kadar kalacaklar , ne de kaybedenler...Her şey gelip geçici... Yeter ki yüreğinde kaybetme, yeter ki zihninde kabullenme sürekli kaybeden olacağını...