"Bir sürü kitap okudu ama içindeki huzursuzluk azalmak yerine daha da büyüdü. Her kitabın tek tek her sayfası bilgi alemine açılan birer gözetleme deliğiydi. Okudukları açlığını daha da arttırdı."
Dünyanın en güzel manzarası da olsa, burnunuza değdirecek kadar yakın tuttuğunuz fotoğrafın içinde hiçbir sey göremezsiniz. Yavaşça uzaklaştırdığınızda belirmeye baslar fotoğraftaki manzara... Ve unutmayın ki o uzaklaşma sürecinin ucundaki umuttur insanı yaşatan...
Karıncalardan öğrendiklerim geldi aklıma:
Kaç defa yıkılırsa yıkılsın yuvamız, taşırız kendimizden büyük o taneleri... Gerekirse yerimizi değiştirir yine inşa ederiz hayallerimizi yaşatacak o şehri.