Anın içinde değilsek yaşamıyoruz demektir. Çocukluğumuz ne güzeldi oysa. Hiçbirimiz geçmişi düşünmezdik. Hiçbirimiz geleceğin belirsizliğinde kaybolmazdık. Sadece içinde bulunduğumuz anı yaşardık. Yaşamın tadına varırdık. Çocukken daha insandık. Ve büyümenin elimize geçen her fırsatta anı öldürmek olduğunu bilmiyorduk. Stefano D'Anna diyor ya hani… “Geçmiş tozdur, üfle gitsin.” diye… Nerden başlayacağımızı bilmemiz gerekiyor demek ki… Çoraplarını çıkarmadan ayaklarını yıkayamazsın.