Tuba Taşkale

bu duygu en kötü zamanlarda sinsice ortaya çıkan kendime acıma krizlerinin ilacıydı.
Reklam
söylemek için can attığım kelimeleri içime attım.
Ailesi yoktu. Dostları yoktu. Kedisi köpeği yoktu. Sadece kitapları vardı.
Yaşlar gözlerimi yakıyordu. Geleceğimin -hayallerimin- elimi uzatsam tutacakmışım gibi önüme serilmesinden hoşlanmıyordum. Elimi uzatıp tutamazdım. Kafamın içinde olup bitenler bu kadar basit değildi, boş vermek yerine bu işi çözmezsem bir yalanı yaşıyor gibi olacaktım.