Tuba Toklu
@TubaToklu
Tahta önü bir sahne..Ve o sahnede ben başrol oyuncusuyum..
Yazmak artık bir ütopya. Içi yanıyor. Hikayelerine sessizce veda ediyor. Oysa biliyor ki kelimelere ihanet edilemez. Sırt çevrilemez. Hikayeler içinde birikirse insanın, harflere dökülmezse, tüm yaşamını zehirler. Yaşamı zehir eder. Ruhu boşalır insanın. Içi boşalır.
Ve nihayetinde, boşluk o kişiyi içine alır.
O an anladı. Tablo bir aynaydı. Bunca zaman kendine bakmıştı. Içine. Başka biri daha var sanmıştı, oysa hep tek başınaydı..
Reklam
Dünya artık bir gölge oyununa benziyor.
Aynalar gölgenin gölgesinin gölgesini yansıtıyor artık. Boşluk gözbebeklerinde. Boşluk içinde, rahminde. Bir ur halinde..
Dünya evrenin cehennemi. Çöp tenekesi. Dünyayı sevmiyor. Sadece ağaçları seviyor. Ve kitapları.
Sonrası boşluk. Sonrası karanlık. Sonrası karanlık bir boşluk..
Yokluk boşluğun içinde. Boşluk da yokluğun. Ikisi bir, dip dibe. Kısır bir döngü halinde. Helezon şeklinde döne döne döne... kadın da içlerinde..
Hep bir şeyler eksik. Bazen bir anı, bazen bir his, bazen kendilik. Ve bazen bir kelime, bir imge ya da bir yaşam. Yaşamın içinde bir düşünce. Düşüncenin sonunda bir eylem. Eylemin yanında bir isyan.
Eksik olan, içimizde bir boşluk suretinde var oluyor
Reklam